Adrian Galbas nie przyszedł do katechetów z ogólnikami o „dialogu”. W Świątyni Opatrzności Bożej, w wigilię nowego roku szkolnego, metropolita warszawski przypomniał wspomnienie męczeństwa św. Jana Chrzciciela — człowieka ściętego za powiedzenie prawdy. Potem zapytał nauczycieli religii w twarz: czy jesteś gotów ponieść konsekwencje za Ewangelię? Czy umiesz powiedzieć na głos „nie wolno”, gdy widzisz zło? Czy milczysz, bo boisz się stracić stołek, przyjaciół, kasę i salony?
„Nie wolno” to także misja Kościoła. Życie, małżeństwo, dziecko
Abp Galbas wskazał trzy sprawy, których nie wolno zamazać. Po pierwsze: życia ludzkiego nie wolno niszczyć. Trzeba je otoczyć troską. Każdy człowiek ma godność, której nie wolno deptać. W języku Kościoła to zdanie o aborcji jest jasne od pokoleń. Hierarcha nie rozwijał kazuistyki. Postawił zasadę przed salą katechetów, którzy od września wejdą do klas, gdzie ta zasada jest już tematem sporów, ustaw i wstydu.Po drugie: nie wolno każdego, nawet trwałego związku między ludźmi nazywać małżeństwem — nawet jeśli ci ludzie mówią, że się kochają. Miłość nie stwarza instytucji. Małżeństwo w nauczaniu Kościoła to przymierze mężczyzny i kobiety, otwarte na życie, nie etykieta na każde współżycie. Metropolita nie używał sloganów z marszu. Użył zdania, które w szkole brzmi ostro, bo kultura chce, by katecheta kiwał głową.Po trzecie: surogacja. Abp Galbas odniósł się do doniesień, że ukraińska klinika BioTexCom organizuje w Warszawie konferencję o swoich usługach, w tym o macierzyństwie zastępczym. Odpowiednim kontekstem przyjęcia życia — mówił — jest relacja małżeńska, nie wynajem łona. Tam rozdziela się więzi rodzicielskie. To dehumanizuje, bo uznaje dziecko za towar. Małżonkowie, którzy nie mogą począć, są zaproszeni do rozważenia szlachetnej decyzji o adopcji, nie o surogacji.Kilka dni wcześniej Zespół Ekspertów KEP ds. Bioetycznych nazwał macierzyństwo zastępcze działaniem ze swej natury niegodziwym i wezwał państwo do zablokowania takich firm w Polsce. Hierarcha mówił to samo z ambony katechetycznej, zanim konferencja kliniki zdążyła się stać „wydarzeniem branżowym”.
Kisiel zamiast Ewangelii. Dlatego młodzi odchodzą
Abp Galbas nie zwalił winy tylko na „zły świat”. Przyznał, że młodzi odchodzą także dlatego, że naukę Kościoła niektórzy podają niejasno — jak mydliny, jak rozbełtany kisiel, nieodróżnialny od oferty ze światowych straganów. Jeśli katecheza brzmi jak warsztat empatii, po co iść na Mszę?Dodał drugi cios, tym razem we własny ogród. Autorytet Kościoła osłabia zło wyrządzone przez ludzi Kościoła. Szybko pada zarzut: nie wolno wam mówić, czego nam nie wolno, skoro wy robicie rzeczy gorsze. Paradoksalnie — stwierdził — to wezwanie do większej wierności Chrystusowi, nie do milczenia. Grzech kleru nie kasuje przykazania „nie zabijaj”. Kasuje tylko wygodę kaznodziei.Najskuteczniejszym narzędziem ewangelizacji jest dziś świadectwo. Najskuteczniejsze wtedy, gdy nie wiesz, że je składasz: życiem, codziennością, zwykłością nasączoną Chrystusem. Samo gadanie męczy. Świadectwo nie.
Katecheta nie ocenia wiary ucznia. Ma mówić, kim jest Chrystus
Metropolita przestrzegł przed pokusą sądzenia duszy. Oceniać wiedzę, umiejętności i pracę — zgodnie z zasadami oceniania. Nie poziom osobistej wiary i nie intensywność praktyk. Nie ma narzędzia do stawiania stopni z relacji z Bogiem.Wyzwanie jest inne. Wspólnego języka wiary nie można już zakładać. W jednej ławce siedzi zaangażowany, obojętny, poszukujący, zbuntowany i zraniony przez Kościół. Chrzest nie znaczy, że uczeń rozumie orędzie. Dlatego nie wystarczy zacząć od tego, czego „trzeba przestrzegać”. Trzeba najpierw ukazać, komu chrześcijanin ufa. Dopiero wtedy przykazania stają się odpowiedzią, a sakramenty przestają być niezrozumiałym obrzędem.To nie jest złagodzenie „nie wolno”. To kolejność: najpierw Osoba, potem prawo. Abp Galbas nie powiedział katechetom, by schowali aborcję, małżeństwo i surogację do szuflady, żeby klasa ich polubiła. Powiedział, by nie bali się słowa, za które Jan stracił głowę — i by nie wystawiali ocen z czyjegoś sumienia.Odprawa w Świątyni Opatrzności Bożej odbyła się w sobotę, przed nowym rokiem szkolnym. Homilia padła, gdy w szkole religia jest już ścinana do jednej godziny, a ocena wypada ze średniej. „Nie wolno” — to także misja Kościoła. Jeśli katecheta tego nie uniesie, zostanie kisiel. I prasa, która taki kisiel chwali.
Opracowanie: MojaPL.pl
Źródła: opoka.org.pl, PAP, episkopat.pl.
