Dzień po święceniach kapłańskich młody ksiądz Karol Wojtyła stanął przed ołtarzem w najstarszej zachowanej części Katedry Wawelskiej. Wybór miejsca nie był przypadkowy – chciał dać wyraz głębokiej więzi duchowej z tymi, którzy spoczywają w królewskiej świątyni, i z historią Narodu.
Święcenia w Uroczystość Wszystkich Świętych
Karol Wojtyła przyjął święcenia kapłańskie 1 listopada 1946 roku, w Uroczystość Wszystkich Świętych, z rąk kardynała Adama Stefana Sapiehy. Ceremonia odbyła się w prywatnej kaplicy arcybiskupów krakowskich przy ulicy Franciszkańskiej 3. Była to decyzja wynikająca z planowanego wyjazdu na studia do Rzymu – koledzy z seminarium mieli zostać wyświęceni dopiero w następnym roku. W postawie prostracji, leżenia krzyżem przed ołtarzem, wyrażał się najgłębszy sens duchowości kapłańskiej: przyjęcie we własnym życiu krzyża Chrystusa i uczynienie się „posadzką” dla braci, na wzór św. Piotra.
Następnego dnia, 2 listopada 1946 roku, w Dzień Zaduszny, wypadło mu odprawić Mszę św. prymicyjną. W tym dniu każdy kapłan może sprawować trzy Msze święte, dlatego prymicje Karola Wojtyły miały charakter „troisty”.
Msza prymicyjna w krypcie św. Leonarda
Trzy Msze święte odprawił w krypcie św. Leonarda, która stanowi część wcześniejszej tzw. Hermanowskiej Katedry biskupiej na Wawelu. Obecnie krypta należy do zespołu grobów królewskich. Wybierając to miejsce na pierwsze Msze święte, chciał dać wyraz szczególnej więzi duchowej ze wszystkimi, którzy w tej Katedrze spoczywają. Katedra Wawelska jest wyjątkowym fenomenem – jak żadna inna świątynia w Polsce nasycona treścią historyczną i teologiczną. Spoczywają w niej królowie polscy, poczynając od Władysława Łokietka. Tu byli koronowani, tu składano później ich doczesne szczątki. Kto nawiedza Katedrę Wawelską, staje twarzą w twarz wobec historii Narodu.
Odprawiając prymicyjną Mszę św. w krypcie św. Leonarda, pragnął uwydatnić żywą więź duchową z historią Narodu, która na Wzgórzu Wawelskim znalazła szczególną kondensację. Był w tym także głęboki moment teologiczny. Święcenia przyjął w dzień, gdy Kościół daje liturgiczny wyraz prawdzie o Świętych Obcowaniu – Communio Sanctorum. Święci to ci, którzy przez wiarę mają udział w tajemnicy paschalnej Chrystusa i oczekują ostatecznego zmartwychwstania. Ci, których sarkofagi znajdują się w Katedrze Wawelskiej, także czekają tam na zmartwychwstanie. Cała Katedra zdaje się powtarzać słowa Symbolu Apostolskiego: „Wierzę w ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny”.
Królowie-Duchowie i formacja chrześcijańska
Ludzie spoczywający w katedrze to nie tylko koronowani władcy i ich małżonki, biskupi czy kardynałowie. Są to także wieszczowie, wielcy mistrzowie słowa, którzy mieli ogromne znaczenie dla chrześcijańskiej i patriotycznej formacji młodego kapłana. Określał ich mianem wielkich „Królów-Duchów”, którzy prowadzą Naród poprzez stulecia. Wybór krypty był więc świadomym gestem wobec historii i wobec prawdy o komunii świętych.
W prymicjach wawelskich uczestniczyło niewiele osób. Obecna była chrzestna matka – starsza siostra rodzonej Matki, Maria Wiadrowska. Do Mszy św. służył Mieczysław Maliński, znak łączności ze środowiskiem Jana Tyranowskiego, który wtedy był już ciężko chory. Kameralny charakter tych nabożeństw podkreślał intymność pierwszych chwil kapłaństwa.
Więź trwająca całe życie
Jako kapłan, a później jako biskup, zawsze nawiedzał kryptę św. Leonarda z wielkim wzruszeniem. Bardzo pragnął odprawić tam Mszę św. na pięćdziesięciolecie święceń kapłańskich. Ta więź z miejscem i z tymi, którzy w nim spoczywają, pozostała żywa przez całe życie. Prymicje Karola Wojtyły w krypcie św. Leonarda stały się fundamentem, w którym połączyły się osobiste powołanie, prawda o Świętych Obcowaniu i głęboki związek z historią Narodu.
Wybór tego miejsca na pierwszą Mszę nie był tylko gestem historycznym. Był wyrazem przekonania, że kapłaństwo służebne łączy się z gotowością przyjęcia krzyża i służby braciom – zarówno tym żyjącym, jak i tym, którzy już przeszli do wieczności, a oczekują zmartwychwstania.
Opracowanie: MojaPL.pl
Źródła: Karol Wojtyła (Jan Paweł II), Dar i Tajemnica; relacje Vatican News; wspomnienia ks. Kazimierza Figlewicza; materiały historyczne dotyczące święceń i prymicji z 1–2 listopada 1946 r.
