Polski przemysł zbrojeniowy traci kolejne szanse eksportowe, podczas gdy Szwecja podpisuje duże kontrakty z Niemcami na systemy minowania. Mimo deklaracji o wzajemnej współpracy i polskiego zakupu szwedzkich okrętów podwodnych, Sztokholm wybrał niemiecki Skorpion 2. Poniżej analiza tej decyzji i jej konsekwencji dla polskiego potencjału obronnego.
Szwecja podpisuje umowy z niemieckim Dynamit Nobel Defence
Szwedzka Agencja ds. Zamówień Obronnych (FMV) zawarła umowę ramową o wartości do 360 mln euro z niemiecką firmą Dynamit Nobel Defence na systemy minowania narzutowego Skorpion 2. Umowa obejmuje miny, systemy miotaczy oraz materiały szkoleniowe i obowiązuje do 2033 roku. Szwecja może stać się trzecim użytkownikiem tego systemu po Danii i Łotwie. Co istotne, Szwecja wybiera niemieckie uzbrojenie, co bezpośrednio ogranicza możliwości polskiego eksportu podobnych rozwiązań, takich jak Baobab-K czy Modułowy System Minowania Narzutowego.
Charakterystyka niemieckiego Skorpiona 2
Skorpion 2 to nowoczesny, modułowy system montowany na pojazdach. Kontenery-wyrzutnie mieszczą do 400 min przeciwpancernych AT2+, umożliwiając postawienie zapory minowej o szerokości 2000 metrów w mniej niż 10 minut. System jest w pełni zautomatyzowany, zintegrowany z systemami dowodzenia i może być konfigurowany w zależności od potrzeb. Ponadto, niemiecka oferta okazała się bardziej atrakcyjna dla Szwedów, którzy szukali rozwiązań kompatybilnych z własnymi platformami, takimi jak Scania.
Polskie systemy minowania narzutowego – Baobab-K i Modułowy System
W Polsce rozwijane są zaawansowane rozwiązania, m.in. Baobab-K na podwoziu Jelcz 8×8 (do 600 min, rozłożenie w 20 minut) oraz Modułowy System Minowania Narzutowego z BELMA (PGZ), prezentowany na platformach Tatra 6×6 czy bezzałogowych pojazdach. Te systemy oferują wysoką automatyzację i elastyczność integracji. Mimo potencjału eksportowego i prezentacji na targach (m.in. World Defense Show w Rijadzie), Szwecja nie wybrała polskich produktów. To kolejny przykład kurczenia się rynku dla polskiej broni.
Deklaracje polsko-szwedzkiej współpracy obronnej
We wrześniu 2025 roku ministrowie obrony Polski i Szwecji podpisali porozumienie o wzajemnej współpracy, podkreślając zakupy uzbrojenia „u siebie”. Polska wybrała szwedzką ofertę w programie Orka (okręty podwodne za ok. 18,7 mld zł). Szwecja kupiła od nas m.in. pociski Piorun.Niestety, w praktyce reciprocity okazuje się jednostronna. Szwecja wybiera niemieckie uzbrojenie, pomijając polskie systemy minowania, co rodzi pytania o realne korzyści z partnerstwa.
Konserwatywne wnioski dla polskiego przemysłu zbrojeniowego
Kurczenie się rynku dla polskiej broni wymaga stanowczej reakcji. Konserwatyści podkreślają potrzebę agresywnej polityki eksportowej, negocjacji offsetów i priorytetu dla rodzimego przemysłu. Zakup szwedzkich okrętów powinien wiązać się z konkretnymi kontrahentami zwrotnymi dla PGZ. Dodatkowo, Polska inwestuje miliardy w modernizację armii – te środki muszą wspierać krajowe zakłady pracy i technologiczny suwerenność.
Szerszy kontekst europejskiego rynku zbrojeniowego
W Europie dominują duzi gracze jak Niemcy. Polska, mimo dynamicznego rozwoju (PGZ, Mesko, WB Electronics), napotyka bariery. Sukcesy eksportowe Piorunów do Szwecji pokazują potencjał, ale pojedyncze kontrakty nie wystarczają. Dlatego należy dążyć do większej integracji w ramach inicjatyw jak SAFE czy bilateralnych umów z realnym bilansem handlowym.
Podsumowanie: Czas na twardą obronę interesów polskiego przemysłu
Szwecja wybiera niemieckie uzbrojenie, co pokazuje asymetrię w relacjach z Polską. Mimo zakupu okrętów podwodnych od Szwedów, nasz rynek eksportowy się kurczy. Konserwatywne podejście wymaga negocjacji lepszych warunków współpracy i priorytetu dla rodzimej zbrojeniówki. Ponadto, polska broń jest konkurencyjna – należy ją promować agresywniej na arenie międzynarodowej.
MojaPL.pl
Źródła: interia.pl , informacje o porozumieniu polsko-szwedzkim i programie Orka z portali obronnych, dane o Piorunach i Baobab-K z PGZ oraz doniesienia medialne o kontraktach Szwecji.
