Błogosławiona Anna Katarzyna Emmerich (1774–1824), niemiecka mistyczka i stygmatyczka, otrzymała od Boga dar szczegółowych wizji z życia i Męki Pana Jezusa. Jej objawienia, spisane przez poetę Clemensa Brentano, ukazują Wielki Czwartek nie tylko jako dzień ustanowienia Eucharystii i kapłaństwa. Ponadto przedstawiają go jako dramatyczną walkę miłości Jezusa z grzechem ludzkości – od Ostatniej Wieczerzy po agonię w Ogrójcu.
Przygotowania do Paschy i Ostatniej Wieczerzy
W wizjach Emmerich Jezus już rano w Betanii nauczał uczniów na podwórzu domu Łazarza. Po południu, około godziny trzeciej, przygotowano stoły. Magdalena udała się do Jerozolimy po wonne olejki, w tym nardowy, kupione u Weroniki. Najświętsza Maryja Panna, wiedząc o rychłej śmierci Syna, była pogrążona w głębokim smutku. Jezus posłał Piotra i Jana do Jerozolimy, na górę Syjon, do domu Nikodema i Józefa z Arymatei. Mieli przygotować wieczernik. Wieczernik znajdował się w budynku z dziedzińcem i piwnicami. Przygotowano baranka paschalnego – trzy w świątyni, a czwartego w samym wieczerniku. Następnie Jezus z Apostołami i uczniami szedł przez Górę Oliwną. Po drodze nauczał o oddaniu swego Ciała i Krwi.
Ustanowienie Najświętszego Sakramentu
Po spożyciu baranka paschalnego (jedzono stojąc, zgodnie z prawem) Jezus kazał podwyższyć stół i nakryć go kobiercem, czerwoną i białą serwetą. Piotr i Jan przynieśli kielich – tajemniczy, starożytny, pochodzący jeszcze z czasów Noego, Melchizedeka i Mojżesza – wraz z plackami przaśnymi, winem i wodą. Jezus umył ręce wodą nad talerzem z plackami, a potem polecił, by wszyscy uczynili to samo. Następnie, w wielkim skupieniu i miłości, łamał placki. Widząc to, mistyczka ujrzała Najświętszą Maryję Pannę przyjmującą Sakrament. Jednak fizycznie nie było Jej w sali. Jezus rzekł:
„Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało Moje, które za was będzie wydane.” W tej chwili blask bijący od Niego stał się tak intensywny, że chleb jaśniał i zdawał się sam wchodzić w usta Apostołów jako żywy Jezus. Tylko Judasz pozostał ciemny. Potem konsekrował kielich z winem, mówiąc słowa konsekracji, i podawał Krew Pańską Apostołom po dwóch. Resztę Krwi obmył winem i wodą. W ten sposób ustanowił Najświętszy Sakrament Ołtarza i kapłaństwo. Pouczył Apostołów, jak mają sprawować Mszę świętą. Dodatkowo namaszczał ich na kapłanów (Piotra i Jana szczególnie uroczyście), poświęcił oleje i przepowiedział przyszłość Kościoła.
Umywanie nóg
Po ustanowieniu Eucharystii Jezus zdjął wierzchnią szatę, przepasał się chustą i umył nogi Apostołom. Jan trzymał miednicę, Jakub worek z wodą. Gdy przyszła kolej na Piotra, ten odmówił:
„Panie, Ty mi nóg myć nie będziesz!” Jezus odpowiedział:
„Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał części ze Mną.” Piotr wtedy zawołał, by umył mu nie tylko nogi, ale i ręce, i głowę. Jezus z wielką czułością umył także nogi Judasza. Przyłożył do nich twarz i powiedział:
„Namysłu się jeszcze. Rok już nosisz w sercu zdradę i niewierność.”
Ostatnie pouczenia i proroctwa
Jezus wygłosił długą mowę pożegnalną. Przepowiedział zdradę Judasza, zaparcie się Piotra („Nim kur zapieje, trzykroć się Mnie zaprzesz”) i ucieczkę uczniów. Kazał im wziąć miecze i sakwy, mówiąc:
„Policzonym został między złoczyńcę.”
Modlitwa w Ogrójcu i krwawy pot
Po wieczerzy Jezus z Apostołami udał się na Górę Oliwną, do ogrodu Getsemani. Tam, w grocie, zaczął się modlić:
„Ojcze Mój, jeśli jest wolą Twoją, oddal ten kielich ode Mnie, lecz nie Moja, ale Twoja wola niech się stanie.” W wizji Emmerich Jezus ujrzał całą przyszłość Kościoła – wszystkie grzechy, świętokradztwa wobec Eucharystii, niewdzięczność kapłanów, herezje, rozdarcia. Widział szatana w różnych bestialskich postaciach niszczącego duszę. Ogarnął Go taki wstręt i smutek, że zaczął się pocić krwią. Krople krwawego potu spływały strumieniami po Jego twarzy, brodzie i szacie. Wtedy anioł przyniósł Mu kielich z czerwonym, wzmacniającym napojem, który Jezus przyjął. Po modlitwie wstał, wzmocniony, i powiedział:
„Wstańcie i chodźmy! Zbliża się zdrajca.”
Zdrada Judasza i pojmanie
Judasz, prowadzony przez szatana, nadszedł z oddziałem żołnierzy i siepaczy. Pocałunkiem zdradził Mistrza. Jezus rzekł:
„Judaszu, pocałowaniem zdradzasz Syna Człowieczego?” Gdy powiedział „Jam jest”, żołnierze padli na ziemię. Pomimo tego pojmali Go brutalnie, związali, bili i ciągnęli przez Cedron. Apostołowie uciekli. Tylko Piotr i Jan śledzili wydarzenia z daleka. Według wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich Wielki Czwartek to nie tylko ustanowienie Eucharystii, ale przede wszystkim akt najwyższej miłości Jezusa. Dobrowolnie oddaje się za nas, znając każdy grzech, każdą zdradę i każde świętokradztwo, które nastąpią aż do końca świata. „Nie lękajcie się – mówił w wizjach – Ja zwyciężyłem świat.” W tym dniu Kościół wspomina nie tylko Ostatnią Wieczerzę, ale i tę heroiczną miłość, która w Ogrójcu zwyciężyła strach i samotność. Niech te wizje pomogą nam głębiej przeżyć Wielki Czwartek – w adoracji, pokorze i wierności. Jezu, ufam Tobie.
Źródło:
Bł. Anna Katarzyna Emmerich, Bolesna Męka Pana naszego Jezusa Chrystusa (oryg. The Dolorous Passion of Our Lord Jesus Christ), spisane przez Klemensa Brentano na podstawie jej wizji w latach 1819–1824. Wydania polskie m.in. Wydawnictwo św. Stanisława Kostki lub Edycja św. Pawła.
